სკანდინავიურ მითოლოგიაში ბევრი საშინელი არსებაა, თუმცა არცერთი მათგანი არ აფრთხობდა ასებს (ღმერთებს) ისე, როგორც ფენრირი — ლოკისა და გიგანტი ანგბოდას უფროსი ვაჟი. ის არ იყო უბრალო ცხოველი; ის იყო ბედისწერის განსახიერება, რომელიც სამყაროს დასასრულისთვის იზრდებოდა.
დაუჯერებელი ზრდა და ღმერთების შიში
თავდაპირველად ფენრირი პატარა ლეკვი იყო, რომელიც აზგარდში ღმერთებთან ერთად იზრდებოდა. მხოლოდ ტირი, ბრძოლის ღმერთი, ბედავდა მის გამოკვებას. თუმცა, მგელი ყოველდღე ისეთი სისწრაფით იზრდებოდა, რომ ღმერთებმა მიხვდნენ — წინასწარმეტყველება, რომლის მიხედვითაც ფენრირი მათ დაღუპვას მოუტანდა, სიმართლეს ჰგავდა.
ჯაჭვები, რომლებიც ვერ აკავებდნენ
ღმერთებმა სცადეს მისი დაბმა, მაგრამ ფენრირმა უმსუბუქესი ჯაჭვებივით დაწყვიტა ორი უმძლავრესი საკრავი. მაშინ ასებმა დახმარებისთვის ჯუჯებს მიმართეს, რომლებმაც შექმნეს გლეიპნირი — ჯადოსნური საკრავი, რომელიც ერთი შეხედვით აბრეშუმის ლენტს ჰგავდა, თუმცა დამზადებული იყო ისეთი საგნებისგან, რომლებიც სამყაროში აღარ არსებობს (კატის ნაბიჯების ხმა, თევზის სუნთქვა, მთის ფესვები).
ტირის თავგანწირვა
ფენრირი მიხვდა, რომ ეს "ლენტი" მახე იყო და პირობა დადო: მას მხოლოდ იმ შემთხვევაში გაიკეთებდა, თუ რომელიმე ღმერთი მის პირში ხელს ჩადებდა, როგორც ნდობის ნიშანს. მხოლოდ ტირი აღმოჩნდა საკმარისად მამაცი. როდესაც მგელი მიხვდა, რომ ვერ თავისუფლდებოდა, მან ტირს ხელი მოჰკვეთა. სწორედ ასე დარჩა ფენრირი დაბმული რაგნაროკის დაწყებამდე.
შურისძიება რაგნაროკზე
ლეგენდის თანახმად, როდესაც სამყაროს აღსასრული დადგება, ფენრირი გაწყვეტს ჯაჭვებს. მისი ქვედა ყბა მიწას მიებჯინება, ხოლო ზედა — ცას. ის იქნება დაუცხრომელი შიმშილისა და რისხვის სიმბოლო. სწორედ ის გადაყლაპავს ოდინს, ღმერთების მამას, რაც სკანდინავიური მითოლოგიის ყველაზე დრამატული მომენტია.
ფენრირის ისტორია არის შეხსენება იმაზე, რომ ზოგჯერ ბოროტება სწორედ მაშინ იბადება, როცა მის განადგურებას სასტიკი მეთოდებით ვცდილობთ.
